МАКЕДОНСКАТА ЗАЕДНИЦА ВО МЕЛБУРН ОДДАДЕ ПОЧИТ НА ГОЦЕ ДЕЛЧЕВ
Достоинствена комеморација за 123 години од смртта на Гоце Делчев во Австралија
Денес, во дворот на црквата „Свети Георгиј и Пресвета Богородица“ во Епинг, пред споменикот на Гоце Делчев, се одржа достоинствена комеморација по повод 123 години од смртта на овој голем македонски великан. Со молитва, тивка почит и сеќавање, присутните оддадоа чест на неговото дело и жртва за слободата на Македонија.
Македонската заедница од Мелбурн и Викторија денес му оддаде почит на македонскиот Апостол Гоце Делчев по повод 123 годишнината од убиството на 4 мај 1903 год. Комеморацијата се одржа пред споменикот на Гоце Делчев во дворот на Македонската православна црква “Св Ѓорѓи и Пресвета Богородица”
Комеморацијата започна со молитва – панихида, која ја отслужија свештениците отецот Гаврил (Галев) и отец Климент Станковски.
Потоа со свој говор најнапред се обрати претседателот на Македонската православна општина за Мелбурн и Викторија г. Дејан Змејкоски, а потоа и г. Ицо Најдовски Перин, член на Управата.
Венци пред спомен обележјето положија претставници на:
– Македонската православна општина за Мелбурн и Викторија,
– Светскиот македонски конгрес за Австралија,
– Ансамблот “Тоше Проески”,
– Здружението “Македонски штит”
– Здружението “Macedonians of Mayhem”/“Македонски бунт”
– Саша Узунов воен ветеран на Австралија и новинар!
Говор на претседателот Дејан Змејковски:
Добредојдовте почитувани членови и гости на 123-тата годишнина од смртта на Гоце
Делчев. Благодарност до отец Гаврил Галев, отец Климент Станковски, и Ицо Најдовски Перин.
Во минатите години, зборувавме за животот, воспитувањето, борбите, предавството и смртта на овој голем великан. Мојот говор минатата година беше за тоа зошто нашите предци во Македонската православна општина за Мелбурн и Викторија одлучија да го
купат и постават овој споменик на Гоце Делчев тука во Епинг. Зошто тој беше избран пред сите други револуционери и што тоа значеше за македонскиот народ што живее тука во Мелбурн и Викторија.
Гоце Делчев е роден на 4 февруари 1872 година и починал на 4 мај 1903 година на 31 годишна возраст. Краток, но неверојатно значаен и инспиративен живот. Живот кој го одбележуваме 123 години по неговата смрт. Тој се смета за водач на сите револуционери, и со тоа што му оддаваме почит, им оддаваме почит на сите нив.
Оваа година, би сакал да ги прашам сите присутни и оние што гледаат онлајн. Зошто
револуционерите како Гоце Делчев загинаа за нивната визија за слободна и независна
Македонија. Што видоа, што почувствуваа што ги натера да дејствуваат и да се кренат
наспроти големите неправди и тиранија.
Овие големи херои од нашето минато препознаа потреба поголема од нив самите, поголема од сопствениот живот. Тие живееја и умреа за да им служат на својата вера,
својата култура, својот идентитет, својот македонски народ.
Служењето е најголемиот повик што некој може да го има и најголемата форма на
лидерство. Ова може да се види во нашата армија, полиција, болници, нашата Црква и,
секако, во нашите групи во Македонската заедница.
Откако Македонската Православна Општина за Мелбурн и Викторија започна во средината
на 1950-тите, луѓето секогаш работеа на потребите на Македонската заедница како
волонтери. Ова е вистина и ден денес. Заедно со црквата „Св. Ѓорѓи“ и манастирот „Св. Климент“, нашата општина отвори училиште за јазици, драмска група, здружение на жени, пензионерска група, Македонско културно уметничко друштво „Светлост“ и го рестартираше фудбалскиот клуб „Престон Македонија“. Во годините што доаѓаат ќе продолжиме да служиме, да работиме, да се жртвуваме за доброто на Македонската
заедница.
Би сакал лично да се заблагодарам на сите Македонци во нашата заедница во Мелбурн и Викторија за нивната континуирана поддршка за нашата општина, црква „Свети Георгиј и Пресвета Богородица“ во Епинг, манастир „Свети Климент Охридски“ во Кинглејк Вест и
Македонски Културен Центар. Исто така, без поддршка од нашите членови, нашите
парохијани, и секако без помошта на архимандрит отец Гаврил Галев и отец Климент Станковски, ние не би можеле да ја исполниме својата цел.
Поминавме долг пат од градовите и селата на нашата сакана Македонија како имигранти до оваа прекрасна мултикултурна Австралија. Ни беше дадена секоја можност да ја
зачуваме нашата култура и да растеме заедно како народ и заедница.
Македонската Православна Општина за Мелбурн и Викторија ќе им оддаде почит на Гоце Делчев и на револуционерите со тоа што ќе остане лојална на Македонската кауза и секогаш ќе се бори за нашата култура, нашата историја, нашиот јазик, нашиот идентитет, нашата вера и нашиот народ. Во иднина, имаме многу проекти што сакаме да ги постигнеме кои ќе го негуваат нашето наследство и ќе служат за добро на нашиот народ.
Како не профитабилна организација, сите наши ресурси се реинвестираат назад во
општината за сите нас и нашите деца. Мора да се сеќаваме на хероите од нашето минато и да работиме кон иднина на која сите тие можат да бидат горди. Нивната жртва ќе се памети засекогаш.
Ви благодарам за вашето внимание.
Да живее Македонија.
Да живее македонскиот народ
Говор на Ицо Најдовски Перин
Високопреподобен Архимандрит Гаврил,
почитуван отец Климент Станковски,
почитуван претседател на Македонската православна општина за Мелбурн и Викторија, г-дин Дејан Змејковски,
почитувани присутни сонародници,
браќа и сестри Македонци,
Денешното наше присуство пред споменикот на Гоце Делчев, сместен во дворот на македонскиот православен храм „Свети Ѓорѓи и Пресвета Богородица“ во Мелбурн, претставува чин на свесно учество во долгиот историски континуитет на македонскиот национален дух, кој опстојува и се обновува и надвор од татковинските етногеографски координати. Во рамките на Македонската православна општина за Мелбурн и Викторија, за мене ова обраќање има значење на јавна и национална должност, особено во контекст на одбележувањето на 123 години од денот кога физички заврши животниот пат на Апостолот на македонската слобода.
Овој собир се одвива и во годината кога се навршуваат 66 години од осветувањето на македонскиот православен храм „Свети Ѓорѓи“, духовен и национален центар кој, од 1960 година наваму, се афирмира како стабилен столб на македонската вера, култура и колективен идентитет во Австралија. Храмот, кој во себе ги обединува двата престола — на Свети Великомаченик Ѓорѓи и на Пресвета Богородица — претставува жив простор на симболичко и реално присуство на македонската историја. Во неговиот двор, споменикот на Гоце Делчев стои како постојано потсетување на нераскинливата врска меѓу духовната традиција и националноослободителното наследство.
Во таа смисла, вреди да се нагласи дека македонската заедница во Австралија уште од 1946 година воспостави организирана и достоинствена традиција на јавно чествување на името и делото на Гоце Делчев и на Илинденскиот идеал, веднаш по создавањето на предусловите за институционално чување на колективната меморија.
Историската наука, во содејство со националната свест, наметнува потреба од исклучителна аналитичка прецизност при разгледувањето на настаните од 4 мај 1903 година во селото Баница, во Серскиот регион. Смртта на Гоце Делчев се вгради во македонската историја како настан со трагичен карактер и далекусежни последици за револуционерното движење. Особено тежок симболички слој на овој настан претставува фактот дека османлиската потера што ја опколи Баница била предводена од мајорот Хусеин Тефиков — офицер кој со Делчев бил поврзан преку заедничкото воено образование во Софија. Историската иронија содржана во ова соочување на поранешни образовни современици дополнително ја засилува драматиката на моментот, во кој личното познанство и интелектуалното респектирање се судруваат со антагонистички државни и идеолошки позиции.
Судирот во Баница, кој според историските извори траел приближно петнаесет часа, претставува критична точка во развојот на македонското револуционерно движење. Во текот на тие часови, организацијата го загуби својот најважен стратег, клучен идеолог и фигура со изразена интегративна улога. Одекот на веста за загинувањето на Делчев предизвика длабок потрес во македонското општество. Димо Хаџидимов, еден од неговите најблиски соборци, подоцна ќе забележи дека со неговата смрт симболично паднала и самата Македонија, согледувајќи го Делчев како концентриран израз на организациската сила и моралниот кредибилитет на револуционерната борба. Пејо Јаворов, поет и прв биограф на Делчев, сведочи за атмосферата на колективен шок и немо страдање, во кои македонскиот народ во Делчев препознавал водач способен да ја артикулира и насочи историската судбина кон слободата.
Баница, разгледувана низ призмата на националната меморија, се издигнува како симболичен простор на трансформација, во кој индивидуалната жртва добива колективно значење и трајна мобилизациска сила. Тишината што настанала по неговото загинување продолжува да одекнува како историски завет и морално предупредување, кое нè обврзува на постојана будност и одговорност. Задачата на денешните генерации останува јасна: зачувување на жртвата од заборав и од обидите за нејзино релативизирање. Во тој контекст, просторот на овој храм и неговиот двор, со споменикот на Делчев, сведочат за трајноста на македонската историска вистина и за нејзиното живо присуство во духовниот и јавниот живот на заедницата.
Во продолжение, оддавањето почит на ликот и делото на Гоце Делчев нè поставува пред обврската паралелно да го согледаме и современиот историски контекст во кој се интерпретира неговото наследство.
Комеморацијата се согледува како интегрален историски чин што ги поврзува меморијата и критичката анализа на процесите што влијаат врз разбирањето на македонската национална историја. Како организирана и самосвесна македонска дијаспора во Австралија, имаме морална и интелектуална должност јасно да го афирмираме својот став кон актуелните обиди за редефинирање на историските факти поврзани со идентитетот на Гоце Делчев.
Во тој контекст, особена загриженост предизвикуваат современите политички и квазинаучни практики, во кои преку нетранспарентни договорни механизми и таканаречени „заеднички образовни комисии“ се настојува историскиот лик на Делчев да се третира како преговарачка категорија. Од овој простор, од дворот на македонски православен храм во Мелбурн, неопходно е со целосна јасност да се нагласи дека идентитетот на Гоце Делчев претставува составен дел од македонскиот национален историски корпус и како таков е надвор од доменот на политички компромиси. Секое толкување што води кон негово прикажување како „заедничка историска личност“ или кон припишување на туѓа национална припадност претставува историски неоснована конструкција и сериозно нарушување на државотворната логика на македонското националноослободително движење.
Овие констатации стануваат уште појасни ако се земе предвид доследниот и принципиелен отпор на Делчев кон бугарскиот врховизам. Тој се вградува како клучна фигура во обликувањето на автономната македонска револуционерна стратегија и како централна брана против обидите борбата на македонскиот народ да биде подредена на туѓи државни и империјални проекти. Неговата политичка мисла јасно ја формулира позицијата дека Македонија располага со сопствени интереси и сопствена политичка визија, кои им припаѓаат на сите Македонци. Во таа мисла се наоѓа суштинската разлика меѓу националната самосвест и инструментализираните балкански национализми од почетокот на XX век.
Овие убедувања добиваа потврда и преку практична, војничка решителност. Неговите јавно изразени ставови кон претставниците на врховизмот, во кои непоколебливо ја нагласуваше недостапноста на Македонија за туѓи офицерски структури, Гоце ќе речи: („Додека моето рамо ја носи пушката, ниту еден бугарски офицер не смее да стапне во Македонија.“) се издигнуваат како јасна дефиниција на суверенитетот на македонското револуционерно дело. Тој принцип денес опстојува како етичка и политичка референтна точка за секоја одговорна интерпретација на неговото наследство.
Посебно место во македонската национална меморија зазема и повеќедецениската историја на моштите на Гоце Делчев — патување исполнето со симболика што ја отсликува пошироката судбина на македонската државност. Со особена почит се издвојува името на Михаил Чаков, револуционер кој со исклучителна самопожртвуваност ги чувал коските на Делчев како највисока национална реликвија. Моштите биле носени и криени низ воени и политички превирања, водени од една јасна цел — нивно положување во престолнината на слободна Македонија. Остварувањето на овој завет во октомври 1946 година, со нивното пренесување во Скопје и полагање во црквата „Свети Спас“, претставува чин на симболично заокружување на македонската државност.
Македонската Православна Општина за Мелбурн и Викторија се издигнува како жив доказ за трајноста на визијата на Гоце Делчев во рамките на дијаспората. Неговата мисла за светот како поле за културно натпреварување на народите овде добива конкретен и видлив израз преку животот на заедницата и преку црквата „Свети Ѓорѓи“, која веќе 66 години стои како духовен и национален ориентир. Во исто време, неговите предупредувања за опасноста од внатрешни предавства продолжуваат да дејствуваат како морална опомена за сите генерации.
Затоа, пред овој споменик, нашата обврска се изразува преку јасен и недвосмислен завет: името на Гоце Делчев останува надвор од политички договори, а неговата историска вистина е заштитена од привремени и тенденциозни толкувања. Ослободувањето и достоинството на еден народ претставуваат света работа, во која не смее да се дозволи надвладување на лични или туѓи интереси.
Вечен спомен на Апостолот Гоце Делчев.
Честит 66 годишен јубилеј на нашата црква и заедница „Свети Ѓорѓи“ и Пресвета Богородица.
Да живее Македонија
Комеморацијата заврши со положување свежо цвеќе и тивка молитва пред споменикот на Гоце Делчев. Присутните уште еднаш ја потврдија својата посветеност кон зачувување на македонската историја, идентитет и духовно наследство.
THE MACEDONIAN COMMUNITY IN MELBOURNE PAID TRIBUTE TO GOCE DELCHEV
A dignified commemoration marking 123 years since the death of Goce Delchev in Australia
Today, in the courtyard of the church “St George and the Most Holy Mother of God” in Epping, in front of the monument of Goce Delchev, a dignified commemoration was held marking 123 years since the death of this great Macedonian figure. With prayer, silent reverence, and remembrance, those present paid tribute to his work and sacrifice for the freedom of Macedonia.
The Macedonian community of Melbourne and Victoria today honored the Macedonian Apostle Goce Delchev on the occasion of the 123rd anniversary of his death on May 4, 1903. The commemoration took place in front of the monument of Goce Delchev in the courtyard of the Macedonian Orthodox Church “St George and the Most Holy Mother of God”.
The commemoration began with a memorial prayer service (Panikhida), officiated by Father Gavril (Galev) and Father Kliment Stankovski.
Speeches were then delivered, first by the President of the Macedonian Orthodox Community of Melbourne and Victoria, Mr Dejan Zmejkoski, followed by Mr Itso Najdovski Perin, member of the Board.
Wreaths were laid at the memorial by representatives of:
The Macedonian Orthodox Community of Melbourne and Victoria,
The World Macedonian Congress for Australia,
The Ensemble “Toše Proeski”,
The Association “Macedonian Shield”,
The Association “Macedonians of Mayhem” / “Macedonian Rebellion”,
Sasha Uzunov, Australian military veteran and journalist.
Speech by President Dejan Zmejkoski:
Welcome, respected members and guests, on the occasion of the 123rd anniversary of the death of Goce Delchev. I would like to express my gratitude to Father Gavril Galev, Father Kliment Stankovski, and Itso Najdovski Perin.
In previous years, we have spoken about the life, upbringing, struggles, betrayal, and death of this great figure. My speech last year focused on why our predecessors in the Macedonian Orthodox Community of Melbourne and Victoria decided to acquire and install this monument of Goce Delchev here in Epping, why he was chosen above all other revolutionaries, and what that meant for the Macedonian people living here in Melbourne and Victoria.
Goce Delchev was born on February 4, 1872, and died on May 4, 1903, at the age of 31. A short, yet remarkably significant and inspiring life — a life we commemorate 123 years after his death. He is regarded as a leader of all revolutionaries, and by honoring him, we honor them all.
This year, I would like to ask everyone present, as well as those watching online: why did revolutionaries like Goce Delchev sacrifice their lives for their vision of a free and independent Macedonia? What did they see, what did they feel, that compelled them to act and rise against great injustice and tyranny?
These great heroes of our past recognized a purpose greater than themselves — greater than their own lives. They lived and died to serve their faith, their culture, their identity, and their Macedonian people.
Service is the highest calling one can have and the greatest form of leadership. This can be seen in our army, police, hospitals, our Church, and of course within our Macedonian community groups.
Since the Macedonian Orthodox Community of Melbourne and Victoria was established in the mid-1950s, people have always worked voluntarily to meet the needs of the Macedonian community. This remains true to this day. Together with the church “St George” and the monastery “St Kliment”, our community established language schools, a drama group, a women’s association, a pensioners’ group, the Macedonian cultural ensemble “Svetlost”, and revived the football club “Preston Macedonia”. In the years ahead, we will continue to serve, work, and sacrifice for the good of the Macedonian community.
I would like to personally thank all Macedonians in our community in Melbourne and Victoria for their continued support of our community, the church “St George and the Most Holy Mother of God” in Epping, the monastery “St Kliment of Ohrid” in Kinglake West, and the Macedonian Cultural Centre. Without the support of our members, parishioners, and especially the assistance of Archimandrite Father Gavril Galev and Father Kliment Stankovski, we would not be able to fulfill our mission.
We have come a long way — from the towns and villages of our beloved Macedonia as immigrants to this beautiful multicultural Australia. We have been given every opportunity to preserve our culture and grow together as a people and community.
The Macedonian Orthodox Community of Melbourne and Victoria will continue to honor Goce Delchev and the revolutionaries by remaining loyal to the Macedonian cause and by always defending our culture, history, language, identity, faith, and people. In the future, we have many projects we aim to accomplish that will nurture our heritage and serve the good of our people.
As a non-profit organization, all our resources are reinvested back into the community for all of us and our children. We must remember the heroes of our past and work towards a future of which they can be proud. Their sacrifice will be remembered forever.
Thank you for your attention.
Long live Macedonia.
Long live the Macedonian people.
Speech by Itso Najdovski Perin
Your Very Reverend Archimandrite Gavril,
Respected Father Kliment Stankovski,
Respected President of the Macedonian Orthodox Community of Melbourne and Victoria, Mr Dejan Zmejkovski,
Dear compatriots, brothers and sisters Macedonians,
Our presence today before the monument of Goce Delchev, situated in the courtyard of the Macedonian Orthodox Church “St George and the Most Holy Mother of God” in Melbourne, represents an act of conscious participation in the long historical continuity of the Macedonian national spirit, which endures and renews itself even beyond the ethnogeographical boundaries of the homeland. Within the framework of the Macedonian Orthodox Community of Melbourne and Victoria, this address carries for me the significance of a public and national duty, especially in the context of marking 123 years since the day when the earthly life of the Apostle of Macedonian freedom came to an end.
This gathering also takes place in the year marking 66 years since the consecration of the Macedonian Orthodox Church “St George”, a spiritual and national center which, since 1960, has affirmed itself as a stable pillar of Macedonian faith, culture, and collective identity in Australia. The church, uniting within itself the two altars — that of the Holy Great Martyr George and that of the Most Holy Mother of God — represents a living space of both symbolic and real presence of Macedonian history. In its courtyard, the monument of Goce Delchev stands as a constant reminder of the inseparable bond between spiritual tradition and the legacy of the national liberation movement.
In this regard, it is worth emphasizing that the Macedonian community in Australia, as early as 1946, established an organized and dignified tradition of publicly commemorating the name and legacy of Goce Delchev and the Ilinden ideal, immediately following the creation of the conditions necessary for the institutional preservation of collective memory.
Historical scholarship, in conjunction with national consciousness, imposes the need for exceptional analytical precision when examining the events of May 4, 1903, in the village of Banitsa, in the Serres region. The death of Goce Delchev became embedded in Macedonian history as an event of tragic character with far-reaching consequences for the revolutionary movement. Particularly striking is the symbolic weight of the fact that the Ottoman pursuit that encircled Banitsa was led by Major Husein Tefikov — an officer who had been connected to Delchev through their shared military education in Sofia. The historical irony inherent in this encounter between former contemporaries further intensifies the drama of a moment in which personal acquaintance and intellectual respect collided with opposing state and ideological positions.
The clash in Banitsa, which according to historical sources lasted approximately fifteen hours, represents a critical turning point in the development of the Macedonian revolutionary movement. During those hours, the organization lost its most important strategist, a key ideologue, and a figure of pronounced integrative capacity. The news of Delchev’s death caused a profound shock throughout Macedonian society. Dimo Hadjidimov, one of his closest associates, later observed that with his death, Macedonia itself had symbolically fallen, recognizing Delchev as a concentrated expression of the organizational strength and moral credibility of the revolutionary struggle. Peyo Yavorov, poet and first biographer of Delchev, testified to the atmosphere of collective shock and silent suffering, in which the Macedonian people saw in Delchev a leader capable of articulating and guiding their historical destiny toward freedom.
Banitsa, viewed through the prism of national memory, emerges as a symbolic space of transformation, where individual sacrifice acquires collective meaning and enduring mobilizing power. The silence that followed his death continues to resonate as a historical covenant and moral warning, obliging us to constant vigilance and responsibility. The task of today’s generations remains clear: to preserve this sacrifice from oblivion and from attempts at its relativization. In this context, the space of this church and its courtyard, with the monument of Delchev, testifies to the permanence of Macedonian historical truth and its living presence in the spiritual and public life of the community.
Furthermore, paying tribute to the life and legacy of Goce Delchev places before us the obligation to simultaneously consider the contemporary historical context in which his heritage is being interpreted. The commemoration should be understood as an integral historical act that connects memory with critical analysis of the processes influencing the understanding of Macedonian national history. As an organized and self-aware Macedonian diaspora in Australia, we bear a moral and intellectual responsibility to clearly affirm our position regarding current attempts to redefine historical facts related to the identity of Goce Delchev.
In this context, particular concern arises from contemporary political and quasi-scholarly practices, through which, by means of non-transparent agreements and so-called “joint educational commissions,” efforts are made to treat the historical figure of Delchev as a negotiable category. From this place, from the courtyard of a Macedonian Orthodox church in Melbourne, it must be stated with full clarity that the identity of Goce Delchev constitutes an integral part of the Macedonian national historical corpus and, as such, lies beyond the scope of political compromise. Any interpretation that seeks to present him as a “shared historical figure” or to attribute to him a foreign national identity represents a historically unfounded construct and a serious distortion of the state-forming logic of the Macedonian national liberation movement.
These conclusions become even clearer when one considers Delchev’s consistent and principled opposition to Bulgarian supremacism. He stands as a key figure in shaping the autonomous Macedonian revolutionary strategy and as a central barrier against attempts to subordinate the struggle of the Macedonian people to foreign state and imperial projects. His political thought clearly articulated the position that Macedonia possesses its own interests and its own political vision, belonging to all Macedonians. Within this thought lies the essential distinction between national self-awareness and the instrumentalized Balkan nationalisms of the early twentieth century.
These convictions were further affirmed through practical and military determination. His publicly expressed positions toward representatives of supremacism, in which he resolutely emphasized the inaccessibility of Macedonia to foreign officer structures — as reflected in his words, “As long as my shoulder bears a rifle, no Bulgarian officer shall set foot in Macedonia” — stand as a clear definition of the sovereignty of the Macedonian revolutionary cause. This principle endures today as an ethical and political reference point for any responsible interpretation of his legacy.
A special place in Macedonian national memory is also occupied by the decades-long history of the relics of Goce Delchev — a journey filled with symbolism reflecting the broader fate of Macedonian statehood. Of particular note is the name of Mihail Chakov, a revolutionary who, with exceptional self-sacrifice, safeguarded Delchev’s remains as the highest national relic. The relics were carried and hidden through wars and political upheavals, guided by a single goal — their eventual burial in the capital of a free Macedonia. The fulfillment of this testament in October 1946, with their transfer to Skopje and interment in the Church of “St Spas,” represents an act of symbolic completion of Macedonian statehood.
The Macedonian Orthodox Community of Melbourne and Victoria stands as a living testament to the enduring relevance of Delchev’s vision within the diaspora. His idea of the world as a field for cultural competition among nations finds here a concrete and visible expression through the life of the community and through the church “St George,” which for 66 years has stood as a spiritual and national landmark. At the same time, his warnings about the danger of internal betrayals continue to serve as a moral admonition for all generations.
Therefore, before this monument, our obligation is expressed through a clear and unequivocal pledge: the name of Goce Delchev remains beyond political agreements, and his historical truth is protected from temporary and tendentious interpretations. The liberation and dignity of a people constitute a sacred cause, in which the dominance of personal or foreign interests must not be allowed.
Eternal memory to the Apostle Goce Delchev.
Congratulations on the 66th anniversary of our church and community “St George” and the Most Holy Mother of God.
Long live Macedonia.
The commemoration concluded with the laying of fresh flowers and a quiet prayer before the monument of Goce Delchev. Those present once again reaffirmed their commitment to preserving the Macedonian history, identity, and spiritual heritage. The gathering ended in a spirit of dignity, unity, and lasting remembrance.
